Հակամակարդիչները մեծ դեր ունեն լյարդի անոթային հիվանդությունների (ԼԱՀ) վարման գործում, սակայն դրանց կիրառությունը զգուշություն է պահանջում այս հիվանդությունների ժամանակ հաճախ դիտվող դռներակային գերճնշման և թրոմբոցիտոպենիայի պատճառով: Բացի դրանից՝ երբ հիվանդությունը համակցվում է լյարդային անբավարարության հետ, հեմոստազի խանգարումներն ավելի են բարդացնում դրանց կիրառությունը: Վերջապես, միջընդերային իշեմիայի հետևանքով աղիքային մասնահատման դեպքում ներքին ընդունման հակամակարդիչների ներծծումը և դեղակինետիկան առաջադրում են բազմաթիվ հարցեր: Հետևաբար, հարկավոր է մանրակրկիտ գնահատել բուժման օգուտ/վտանգ հարաբերակցությունը՝ արյունահոսության/թրոմբոզի առումով: ԼԱՀ-ի հակամակարդիչ բուժումը կարևոր է թրոմբոզի տարածումը կանխելու, անցանելիության վերականգնումը խթանելու և դռներակային գերճնշման ու միջընդերային իշեմիայի տիպի լուրջ բարդությունների վտանգը նվազեցնելու համար: Այն հարկավոր է նախաձեռնել հնարավորինս վաղ: Սուր փուլում բուժումը սովորաբար հիմնված է ցածր մոլեկուլային զանգվածով հեպարինի (ՑՄԶՀ) վրա: Ուղղակի ազդեցության ներքին ընդունման հակամակարդիչները (ՈՒՆԸՀ) ավելի ու ավելի շատ են կիրառվում որպես անցումային բուժում: Մինչդեռ վիտամին K-ի ներհակորդները (ՎKՆ) շարունակում են ցուցված լինել որոշակի իրավիճակներում: Կերակրափողի վարիկոզ լայնացած երակների բուժումը պետք է իրականացվի համակարգված կերպով՝ ինչպես բուժման մեկնարկային փուլում, այնպես էլ հսկողության ընթացքում: Թրոմբոցիտոպենիան առավել հաճախ չափավոր է և չպետք է հանգեցնի հակամակարդիչ բուժման փոփոխության կամ դադարեցման: Ծանր թրոմբոցիտոպենիան (50×109/լ-ից ցածր) պահանջում է մանրակրկիտ հսկողություն և վարում մասնագիտացված կենտրոնում: Բադ-Կիարիի համախտանիշի դեպքում լյարդային անբավարարությունը կարող է հանգեցնել մակարդման գործոնների, ինչպես նաև մակարդման հիմնական արգելակիչների սինթեզի նվազման, ինչը հնարավորություն է տալիս որոշակիորեն վերականգնելու հեմոստատիկ հավասարակշռությունը: Մակարդման ժամանակի երկարացումը և պրոթրոմբինային ցուցչի նվազումը հնարավորություն չեն ընձեռում գնահատելու այս փոփոխությունները և ամենևին չպետք է հակամակարդիչ բուժման հակացուցման կամ հետաձգման պատճառ դառնան: Վերարտադրողական տարիքի կանանց հարկավոր է իրազեկել հղիության և կրծքով կերակրման ընթացքում հակամակարդիչ բուժման վտանգների մասին: Հակամակարդիչ բուժման դեպքում մենորագիաները հաճախակի են ու երբեմն հյուծող, ինչը պահանջում է համապատասխան վարում: Բոլոր բուժառուները պետք է օգտվեն բուժկրթման հնարավորությունից՝՝ բուժման առանձնահատկությունների, վտանգների և օգուտների, ինչպես նաև անհրաժեշտ նախազգուշական միջոցների մասին գիտենալու համար:

Les anticoagulants jouent un rôle majeur dans la prise en charge des maladies vasculaires du foie (MVF), leur utilisation est cependant délicate en raison de l’hypertension portale et de la thrombopénie fréquemment observées dans ces pathologies. Par ailleurs, lorsque la pathologie est associée à une insuffisance hépatique, les anomalies de l’hémostase compliquent encore leur utilisation. Enfin, en cas de résection digestive secondaire à une ischémie mésentérique, l’absorption des traitements anticoagulants oraux et leur pharmacocinétique posent de nombreuses questions. Le bénéfice/risque hémorragie/thrombose du traitement doit donc être soigneusement évalué. Le traitement anticoagulant des MVF est cependant crucial pour prévenir l’extension de la thrombose, favoriser la reperméabilisation et réduire le risque de complications graves telles que l’hypertension portale et l’ischémie mésentérique. Il doit être effectué le plus rapidement possible. Le traitement en phase aiguë repose généralement sur un traitement par héparine de bas poids moléculaire (HBPM). Les anticoagulants oraux directs (AOD) sont de plus en plus utilisés en relais. Cependant, les antivitamines K (AVK) restent indiquées dans certaines situations. Le traitement des varices œsophagiennes doit être systématique lors de l’instauration et du suivi du traitement. La thrombopénie est le plus souvent modérée et ne doit pas faire modifier ou arrêter le traitement anticoagulant. Une thrombopénie sévère inférieure à 50 G/L nécessite une surveillance étroite et une prise en charge dans un centre spécialisé. Au cours du syndrome de Budd-Chiari, l’insuffisance hépatique peut entraîner une diminution de la synthèse des facteurs de la coagulation mais également des principaux inhibiteurs de la coagulation, permettant un certain rééquilibrage de la balance hémostatique. L’allongement des temps de coagulation et la diminution du taux de prothrombine ne permettent pas d’évaluer ces modifications et ne doivent surtout pas contre-indiquer ou différer le traitement anticoagulant. Les femmes en âge de procréer doivent être informées des risques du traitement anticoagulant en cas de grossesse et au cours de l’allaitement. Les ménorragies sont fréquentes et parfois invalidantes sous traitement anticoagulant, nécessitant une prise en charge adaptée. Tous les patients doivent bénéficier d’une éducation thérapeutique leur permettant de connaître les caractéristiques, risques et bénéfices du traitement, ainsi que les précautions à prendre.

Anticoagulants play a major role in the management of vascular liver diseases (VLD). However, their use is challenging due to portal hypertension and thrombocytopenia, frequently observed in these conditions. Moreover, when the disease is associated with hepatic insufficiency, hemostatic abnormalities further complicate the use of anticoagulants. Finally, in cases of digestive resection following mesenteric ischemia, the absorption and pharmacokinetics of oral anticoagulant therapies raise numerous concerns. The benefit-risk balance regarding bleeding and thrombosis must therefore be carefully assessed. Nevertheless, anticoagulant therapy in VLD is crucial to prevent thrombus extension, improve recanalization, and reduce the risk of severe complications such as portal hypertension and mesenteric ischemia. It must be initiated as early as possible. Acute-phase treatment generally relies on low-molecular-weight heparin (LMWH), switch to Direct oral anticoagulants (DOACs) are increasingly used, however, vitamin K antagonists (VKAs) remain indicated in certain situations. Screening and management of esophageal varices should be systematic when initiating and managing anticoagulant therapy. Thrombocytopenia is most often moderate and should not lead to modification or discontinuation of anticoagulation. Severe thrombocytopenia < 50 G/L requires close monitoring and management in a specialized center. In Budd-Chiari syndrome, hepatic insufficiency may lead to reduced synthesis of coagulation factors as well as major coagulation inhibitors, allowing a degree of rebalancing of the hemostatic system. Prolonged coagulation times (aPTT) and decreased PT do not accurately reflect these changes and should not contraindicate or delay anticoagulant therapy. Women of childbearing age must be informed of the risks associated with anticoagulant therapy during pregnancy and breastfeeding. Menorrhagia is common and may require appropriate management. All patients should participate in a treatment education program, enabling them to understand the characteristics and risks of their treatment.

Аннотация отсутствует